Bu dizi beni küçükken de hiç eğlendirmiyordu açıkçası. İzlerken sürekli yakalanacaklar mı diye düşünüp stres oluyordum.

Mesela Dr. Doofenshmirtz’in yaptığı cihazlar bazen çocuk travması yaratacak seviyedeydi. Ama bence o aslında biraz yanlış anlaşılmış bir karakterdi. Ve kimse bunu yeterince ciddiye almıyordu.

Bir de dizinin garip bir “liminal space” hissi vardı. Özellikle gece geçen sahnelerde mahalle aşırı boş ve tuhaf görünüyordu. Her şey normaldi ama aynı zamanda fazla sessizdi. Şimdi dönüp bakınca bazı bölümler hafif rahatsız edici hissettiriyor.

Ama beni en çok geren karakter Candace olabilir. Çünkü teknik olarak haklı. Evlerinin arkasında sürekli absürt projeler yapılıyor ama ne zaman bunu kanıtlamaya çalışsa herkes ona deliymiş gibi davranıyor. Bir noktadan sonra olay çocuk dizisinden çıkıp psikolojik gerilime dönüşüyor resmen. Bu yüzden Candace bana hep korku filmlerindeki “gerçeği gören ama kimsenin inanmadığı karakterleri” hatırlatıyordu.

Bir de dizideki bazı yaratık tasarımları gereksiz korkutucuydu. Özellikle mutantlar, robotlar ve alternate dimension olayları bir çocuk dizisi için biraz fazla kaotikti…

Ama sanırım dizinin bu kadar unutulmamasının sebebi de buydu. Sadece mutlu bir çocuk şovu değildi. Altında garip, farklı ve bazen istemeden korkutucu bir enerji vardı.

Yine de zamanının çok ötesinde bir çizgi filmdi. Doofenshmirtz’in bazı icatları bugün çıksa direkt Black Mirror bölümü olurdu. Hafızam silinse tekrar izlemek isterdim.

Teşekkürler,