Sakatlık sonrası spora dönmek, çoğu insanın düşündüğünden daha dikkat isteyen bir süreç. Fiziksel iyileşme tamamlansa bile aynı yükü, aynı tempoda kaldırmaya çalışmak yeniden sakatlanma riskini artırıyor.

Doğru yaklaşım kademeli yüklenmek önce hareket aralığını geri kazanmak, sonra gücü, en son hızı ve performansı. Bunun yanında zihinsel bir direnç de oluşabiliyor özellikle ağrının tekrarlama korkusu. Bu da sürecin bir parçası ve görmezden gelmek yerine kabul etmek daha sağlıklı bir dönüş sağlıyor.

Ama bu süreci en çok zorlaştıran şey bazen dışarıdan gelen baskı oluyor. Profesyonel futbolda buna defalarca şahit oldum mesela teknik direktörün takıma ihtiyacı var, oyuncu tam iyileşmeden sahaya sürülüyor. O an işe yarıyor gibi görünüyor, belki bir maç oynuyor, belki iki. Sonra aynı sakatlık geri geliyor, bu sefer daha ağır. Ve döngü başa dönüyor.

Kulüp kazanmak istiyor, oyuncu da oynamak istiyor  bu istek bazen gerçeklerin önüne geçiyor. Ama bedeni zorlayan her erken dönüş, uzun vadede çok daha büyük bir fatura çıkarıyor. Acele etmeden ilerlemek, hem sporcu için hem de takım için uzun vadede çok daha fazlasını kazandırıyor.