İnsan bazen kendini yaşarken beğenmiyor.

Bir şeyleri eksik buluyor.
Kendine yakıştırmıyor.
Daha güzel, daha fit, daha iyi, daha farklı olursa mutlu olacağını düşünüyor.

O an aynaya bakarken gördüğü şeyin içinden hep bir kusur çıkarıyor.

Saçı öyle olmamış, kilosu fazla gelmiş, giydiği içine sinmemiş…

İçinde olduğu hali yaşamak yerine sürekli düzeltmeye çalışıyor.

Sonra aradan zaman geçiyor.

Bir fotoğrafa bakıyorsun, bir anı hatırlıyorsun ve kendi kendine şunu diyorsun:

Ben o zaman neden kendime bunu yaptım?

Çünkü o an yetmeyen halin, yıllar sonra sana aslında gayet güzel geliyor.

Hatta bazen özleniyor. Sanırım insanın en garip yanlarından biri bu.

Yaşarken kendine bu kadar sert davranıp, zaman geçince o haline daha şefkatli bakabilmek.

Çünkü insan zihni bulunduğu anın içindeyken çoğu zaman bütüne bakmıyor.

Eksik olana odaklanıyor.

Psikolojide de buna biraz böyle bakılıyor aslında; zihnimiz çoğu zaman iyi olanı değil, düzeltilmesi gerektiğini düşündüğü şeyi daha kolay fark ediyor.

Yani kendimize bakarken, olduğumuz hali görmek yerine değiştirmek istediğimiz yerlere takılı kalıyoruz.

Belki de bu yüzden o gün aynada büyüttüğümüz şeyler, yıllar sonra o kadar da büyük görünmüyor.

Çünkü zaman geçince detaylar değil, bütün bir his kalıyor.

O yaş, o enerji, o an, o sen…

Ve fark ediyorsun ki o sırada kusur sandığın şeyler, aslında yaşadığın anın önüne geçmiş.

Bir de sanırım işin başka bir tarafı var.

İnsan bulunduğu anın içindeyken kendini hep şu anki haliyle değerlendirmiyor.

Kendini olması gerektiğini düşündüğü biriyle kıyaslıyor.

Daha iyi haliyle, daha ideal haliyle, kafasında yarattığı o “olması gereken ben” ile…

O hayali versiyonun yanında hep eksik kalıyor ama yıllar sonra dönüp baktığında o kıyas ortadan kalkıyor.

Sadece sen kalıyorsun. Bir zamanlar bu kadar eleştirdiğin haline, bu kez dışarıdan ve daha şefkatli bakabiliyorsun.

Belki de insanın kendine geç kalan sevgisi biraz da buradan geliyor. Sanırım mesele hiçbir zaman gerçekten dış görünüş değildi.

İnsanın, olduğu hali yeterli görememesi.

Hep biraz daha iyi olursa rahatlayacağını sanması.

Bir şey değişince kendini daha çok seveceğini düşünmesi.

Ama ne garip ki, yıllar sonra özlediğin şey tam da o zaman beğenmediğin halin oluyor.

Belki de bazı hallerimizi kaybettikten sonra değil, yaşarken sevmeyi öğrenmemiz gerekiyor.

Kendine, tam zamanında göstermediğin şefkati geri verme vakti diyelim mi?

Ne dersin!