Film boyunca bir insanın kendi benliğini kaybetmesini izliyoruz ve bu düşündüğümden daha rahatsız ediciydi.

Film dissosiyatif kimlik bozukluğu yani kimlik bölünmesi olarak bilinen bir durumdan ilham alıyor. Bu rahatsızlık genellikle ağır çocukluk travmalarıyla bağlantılı ve kişinin zihninin kendini koruyabilmek için farklı kimlikler oluşturmasıyla açıklanıyor. Yani Kevin’in kişilikleri sadece farklı karakterler değil, aslında beyninin travmalarıyla başa çıkmak için oluşturduğu mekanizmalar gibi duruyor.

Bu yüzden Kevin’i izlerken bir noktadan sonra korkudan çok üzülmeye başlıyoruz. Mesela bazı kişilikleri çocuk gibi davranıyor, bazıları korumaya çalışıyor, bazıları ise içinde çok fazla öfke barındırıyor. Sanki beynindeki herkes yaşadığı farklı travmaları simgeliyor.

James McAvoy’u belki IT’den bilirsiniz... Oyunculuğu filmi ekstra rahatsız edici hale getirmiş. Kişilik değişimleri bazen o kadar hızlı ve ani oluyor ki ne olduğunu bile anlamıyorsunuz. Gerçek gibi gelmiyor.

Ama film hakkında en çok merak edilen şeylerden biri de şu zaten: Dissosiyatif kimlik bozukluğu gerçekten böyle mi? Ben de izlerken bunu merak edip sonrasında detaylı bir şekilde araştırmıştım.

Film bunu tabii ki baya dramatize edip korku unsuru haline getiriyor. Mesela canavarlaşma kısmı olayı psikolojik tarafından çıkarıp korku unsuruna dönüştürüyor. Çünkü gerçek hayatta bu rahatsızlığa sahip insanlar genellikle toplumun düşündüğü gibi canavar değil. Ağır travmalarla yaşamaya çalışan insanlar. Tabii korku filmi haline getirmek istiyorsan doğaüstü şeyler eklemeden olmuyor…

Bu yüzden Split’i izlerken biraz etik açıdan sorguladım aslında. Çünkü film travmanın insan zihnini nasıl parçalayabileceğini ve etrafına nasıl etki edebileceğini çok etkileyici gösteriyor ama bir yandan da bunu korku unsuru haline getiriyor.

Yine de filmin en başarılı yanı bence oyunculuklardı. Korkutmadı ama kesinlikle oyunculuklar, olay örgüsü ve atmosfer yüzünden rahatsız hissettirdi.

Teşekkürler,