Midsommar, izlediğim en ilginç ve en sarsıcı filmlerden biri oldu diyebilirim. Film ağır ilerlemesine rağmen izleyiciyi içine çekiyor ve bir noktadan sonra ekrandan gözünüzü ayırmak gerçekten zorlaşıyor. Özellikle ikinci yarıya geçildiğinde film tamamen farklı bir psikolojik baskı seviyesine ulaşıyor.

Hikâye, genç bir kadın olan Dani ve erkek arkadaşı Christian’ın İsveç’teki uzak bir köye, geleneksel Midsommar festivaline katılmak için gitmesiyle başlıyor. Üniversiteden arkadaşlarıyla birlikte çıktıkları bu yolculuğu, ilişkilerini toparlamak için bir fırsat olarak görüyorlar. Başta yemyeşil doğası, beyaz kıyafetleri ve masalsı atmosferiyle adeta bir “cennet” gibi görünen bu köy, zamanla çok daha karanlık ve rahatsız edici bir yere dönüşüyor. 90 yılda bir yapılan gizli ritüeller ortaya çıktıkça, gençler kendilerini bir korku döngüsünün içinde buluyor.

Filmi tek kelimeyle özetleyecek olsam kesinlikle “huzursuzluk” derdim. Çünkü film baştan sona bu hissi hiç kaybettirmiyor. Hatta üstüne koyarak gidiyor. Korkuyu karanlıkta değil, tamamen gün ışığının içinde vermesi onu tür olarak da farklı bir yere taşıyor.

Ari Aster, korku sinemasına alışılmışın dışında bir yaklaşım getiriyor. Filmin en güçlü yanlarından biri ise sinematografisi. Görüntü yönetmeni Pawel Pogorzelski gerçekten çok başarılı bir iş çıkarıyor. Her sahne adeta bir tablo gibi kurgulanmış; renkler, simetri, geniş kadrajlar ve doğal ışık kullanımı filmi sadece bir hikâye olmaktan çıkarıp görsel bir sanat eserine dönüştürüyor. Bu açıdan bakınca Midsommar, korku türünden çok sanat filmi hissi de veriyor.

Sanatsal tarafı güçlü yapan şey bence filmin görüntü dili. Her sahnede bilinçli bir estetik tercih var. Karakterlerin kadraj içindeki yerleşimi, boşlukların kullanımı ve renklerin uyumu izleyicide sürekli garip bir huzursuzluk hissi yaratıyor. Bu da filmi sadece bir hikâye anlatımı olmaktan çıkarıp, aynı zamanda görsel bir deneyime dönüştürüyor.

Senaryo tarafına baktığımızda ise film, ilk yarım saatten sonra gideceği yönü çok fazla gizlemiyor. Özellikle daha önce The Wicker Man izleyenler için bazı temalar tanıdık gelebilir. Bu yüzden hikâye açısından büyük bir sürpriz etkisi yaratmasa da, atmosfer ve görsel anlatım filmi sonuna kadar izlettirmeyi başarıyor.

Sonuç olarak Midsommar, kusursuz bir senaryodan çok güçlü bir atmosfer, rahatsız edici bir duygu ve etkileyici bir sanat yönetimi üzerine kurulu bir film. İzleyiciye bıraktığı his ise uzun süre akılda kalan o “garip huzursuzluk” oluyor.