Endonezya’daki Sulawesi Adası’nda bulunan bir mağarada keşfedilen el izi, bugün bilinen en eski mağara resimlerinden biri olarak kabul ediliyor. Bilim insanlarının yaptığı tarihlendirme çalışmalarına göre bu resmin en az 67.800 yıl öncesine ait olduğu düşünülüyor. Resim, bir insanın elini mağara duvarına koyup etrafına boya üflemesiyle oluşturulmuş. Aslında bu sadece bir çizim değil; binlerce yıl önce yaşamış bir insanın varlığını görünür kılma çabası gibi duruyor.
Bu hayatta her şey insandan insana değişir. Zevklerimiz, tercihlerimiz, kişiliğimiz, hayallerimiz, isteklerimiz, yaşam tarzımız hatta dış görünüşümüz bile birbirinden farklıdır. Hepimiz biriciğiz. Ama insanlık tarihine genel olarak baktığımızda ortak bir noktadan bahsedebiliriz: iz bırakma isteği.
Sadece var olduğunu bilmek insan ruhuna yetmiyor gibi geliyor bana. Bu yüzden bazı insanlar çocuk sahibi oluyor, bazıları resim yapıyor, bazıları müzik üretiyor, bazıları yazıyor ya da sosyal medyada paylaşımlar yapıyor. Hepsinin amacı aynı olmak zorunda değil ama ortak bir tarafları var: hatırlanmak ve geride bir şey bırakmak.
Belki de mağara duvarına el izini bırakan insanla bugün bir fotoğraf paylaşan insan arasında düşündüğümüz kadar büyük bir fark yoktur. İkisi de kendi varlığını görünür kılmak istiyor olabilir. Bence hayata devam etmemizin ve üretmemizin en önemli motivasyonlarından biri de tam olarak bu: yaşanmışlığımızın bir izinin kalmasını istemek.
Fakat bundan sonraki en büyük ihtiyaç, bana kalırsa, anlaşılmaktır. Hepimiz bu dünyaya bir şekilde iz bırakırız; silik ya da kalıcı, büyük ya da küçük… Ama gerçekten anlaşılmak, sanki her birimizin yaşayabildiği bir deneyim değildir. Gerçek anlamda anlaşılabilmek büyük bir şans gibi geliyor bana.
Sulawesi Adası’nda ellerinin izlerini bırakan insanlar bugün, binlerce yıl sonra bir blog yazısına konu olabiliyor. Evet, izleri kalmış. Ama bugünün insanının anlaşılma ihtiyacı farklı bir yerde duruyor. Çünkü artık, yaşarken anlaşıldığını görmek ve hissetmek anlam kazanıyor. İnsan, anlaşılmanın değerini öldükten sonra değil, tam da yaşarken hissedebildiği zaman fark ediyor.
Belki hayattan göçüp gittikten sonra hatırlanmanın çok büyük bir anlamı yoktur. Yine de “belki olur” hissiyle iz bırakmaya devam ediyoruz. Belki bir gün birinin bizi gerçekten anlayacağı ihtimaline tutunarak…
Her birimizin bu hayatta görüldüğünü ve anlaşıldığını hissettiği bir deneyim yaşamasını isterim. Ama dürüst olmak gerekirse, bunun herkes için mümkün olduğuna çok da inanamıyorum. Buna rağmen yine de anlatmaya, üretmeye ve iz bırakmaya devam ediyoruz. Çünkü insan bazen inanmadığı ihtimaller için bile yaşamaya devam ediyor.
