Bir noktadan sonra insanların gerçekten ne hissettiğini anlamak zorlaşmaya başladı. Hoşlanan biri fazla belli etmemeye çalışıyor, özleyen biri yazmıyor, kırılan biri açıkça konuşmak yerine story paylaşıyor. Sanki herkes biraz “umursamıyormuş” gibi görünmeye çalışıyor.

Ve garip olan şu ki, bu davranışlar artık normal hatta çekici kabul ediliyor.

Özellikle modern ilişkilerde ulaşılmaz olmak bir karakter özelliğine dönüşmüş gibi. İnsanlar geç cevap vermeyi, fazla ilgi göstermemeyi veya duygularını saklamayı bir tür gizem göstergesi haline getirdi. Çünkü günümüzde fazla ilgili görünmek çoğu zaman “cool” bulunmuyor. Kimse fazla duygusal, fazla bağlı veya fazla ulaşılabilir olmak istemiyor. Bence bunun sebebi savunmasız görünmekten korkmamız.

Çünkü birini sevdiğini açıkça söylemek, özlediğini belli etmek ya da gerçekten ilgilendiğini göstermek insanı doğal olarak kırılabilir hale getiriyor. Ve internet kültürü bir şekilde bize, duygularını daha az belli eden kişinin daha güçlü olduğunu öğretti. Böyle olunca da insanlar gerçekten hissetmek yerine stratejik davranmaya başlıyor.

Mesajlara bilerek geç cevap vermeler, “çok belli etmeme” çabaları veya sürekli mesafeli durmaya çalışmak… Bunların çoğu artık normal ilişki davranışları gibi görülüyor. Halbuki bu durum iletişimi doğal olmaktan çıkarıp küçük bir güç savaşına dönüştürüyor. Ve sanırım en yorucu tarafı da bu.

Çünkü insanlar artık gerçekten bağ kurmaktan çok, nasıl göründüklerini düşünüyor. Hemen cevap verirsem çok mu ilgili görünürüm? İlk yazarsam değer kaybeder miyim? Fazla samimi olursam sıkıcı mı olurum? İnsan bir noktadan sonra gerçekten ne hissettiğini unutup sadece nasıl algılandığına odaklanmaya başlıyor.

Belki de bu yüzden günümüzde birçok ilişki çok hızlı başlayıp aynı hızla yüzeyselleşiyor. Çünkü insanlar birbirine yaklaşmak istese bile aynı zamanda ulaşılmaz görünmeye çalışıyor. Yakınlık kurmak isterken mesafe koyuyoruz.

İşin ironik tarafı ise şu: çoğu insan aslında samimiyet istiyor. Anlaşılmak, sevilmek, gerçekten bağ kurabilmek istiyor. Ama aynı insanlar, zarar görmekten korktukları için kendilerini sürekli biraz geri çekiyor.

Halbuki belki de gerçek yakınlık, “cool” görünmeye çalışmadığımız yerde başlıyordur. Sürekli güçlü görünmek zorunda hissetmediğimiz, hislerimizi oyunlaştırmadan söyleyebildiğimiz yerde.