Bazen bir gün batımı görürüz ve ilk refleksimiz gökyüzüne bakmak değil, telefonumuzu çıkarmak olur. Verdiğimiz sipariş güzel geldiğinde başlamadan önce fotoğrafını çekeriz. Konsere gideriz ama şarkıyı dinlemek yerine videoya düzgün çıkıp çıkmadığını kontrol ederiz, hatta videoda sesimiz çıkmasın diye şarkıyla bile eşlik etmeyiz. Ve sanırım artık çoğumuz bunu o kadar normalleştirdik ki fark etmiyoruz bile: yaşadığımız birçok şeyi deneyimlemekten çok belgelemeye çalışıyoruz.

Her şeyi içerik haline getirmeye başladık.

Sosyal medyanın hayatımızın bu kadar merkezinde olmadığı dönemlerde insanlar anıları sadece yaşardı. Şimdi ise yaşadığımız birçok an, aynı zamanda paylaşılabilir bir “içerik” olma potansiyeli taşıyor. Gittiğimiz mekanlar, yediğimiz yemekler, dinlediğimiz şarkılar hatta hissettiğimiz duygular bile. Güzel bir gün geçirirken bir yandan da bunun story’de nasıl görüneceğini düşünmek artık oldukça normal bir refleks haline geldi.

Burada önemli nokta şu ki: Bence sorun paylaşmak değil, paylaşmanın bazen yaşamanın önüne geçmesi.

Çünkü bir noktadan sonra insan gerçekten mutlu olup olmadığını değil, mutlu görünüp görünmediğini düşünmeye başlıyor. Deneyimlediğimiz şeyler bazen doğal anılar olmaktan çıkıp küçük performanslara dönüşüyor. Konserde telefon ekranından sahneyi izlemek, bir yere gittiğimizde ilk olarak fotoğraf çekilecek köşeyi aramak… Bunların hepsi yaşadığımız anın dışına çıkmamıza sebep oluyor.

Ve belki de bu yüzden artık birçok şey daha az gerçek hissettiriyor. Çünkü sürekli kendimizi dışarıdan izliyoruz. Sanki hayatı yaşayan kişi olmaktan çok, kendi hayatımızın sosyal medya yöneticisi gibiyiz.

Bu durumun mental olarak yorucu bir tarafı da var. Çünkü sürekli görünür olmak, sürekli paylaşmak ve sürekli kendini sunmak insanı fark etmeden bir performans haline sokuyor. Özellikle sosyal medyada herkes hayatının en estetik, en eğlenceli ve en izlenebilir halini paylaşırken insan bazen gerçekten yaşamak yerine iyi görünmeye çalışıyor.

Bir diğer garip taraf ise artık bazı anları paylaşmazsak gerçekten yaşamamış gibi hissetmemiz. Sanki bir konseri story atmadan gitmiş sayılmıyoruz ya da güzel bir manzarayı fotoğraf çekmeden tam deneyimleyemiyoruz. O anın değeri biraz da başkaları tarafından görülmesine bağlanıyor.

Tabii ki anı biriktirmek, paylaşmak veya fotoğraf çekmek kötü şeyler değil. Hepimiz dönüp baktığımızda güzel anılar görmek istiyoruz. Ancak bazen bazı anların sadece bize ait kalmasının da değerli olduğunu unutuyoruz. Belki de bazı şeyler, paylaşılmadan yaşandığında daha gerçek hissettiriyordur.

Çünkü iyi oluş bazen kendimizi sürekli dışarıdan izlemekten değil, gerçekten anda kalabilmekten geçiyor olabilir.