Manchester by the Sea bazı filmler gibi büyük olaylarla ya da sürekli ağlatmaya çalışan sahnelerle ilerlemiyor. Tam tersine, çok sessiz bir film. Ama bence tam da bu yüzden insanın içine işliyor. Film bittikten sonra bile etkisi uzun süre kalıyor. Çünkü anlattığı şey çok gerçek: Bazı acılar geçmiyor.

ilmin konusu, geçmişte yaşadığı büyük bir trajedinin ardından içine kapanan Lee Chandler’ın hayatına odaklanıyor. Kardeşinin ölümüyle birlikte yıllardır uzak kaldığı kasabaya geri dönmek zorunda kalan Lee, bir yandan yeğeninin vasiliğini üstlenirken bir yandan da geçmişiyle yüzleşmeye çalışıyor.

Lee Chandler karakteri geçmişte yaşadığı büyük bir trajedinin yükünü taşıyor. Kardeşinin ölümünden sonra yıllardır uzak kaldığı kasabaya geri dönmek zorunda kalıyor ve yeğeninin sorumluluğunu üstleniyor. Ama aslında film sadece bununla ilgili değil. Aslında Film boyunca Lee’nin konuşamadığı, içine attığı ve taşımaya çalıştığı suçluluk duygusunu hissediyoruz. En etkileyici tarafı da bu zaten. Duygular bağırarak değil, sessizlikle anlatılıyor.

İzlerken şunu fark ettim: Film bize her şey düzelir gibi klasik bir mesaj vermiyor. Hatta tam tersini söylüyor gibi. Bazı yaralar tamamen kapanmıyor. İnsan bazen yoluna devam edemiyor çünkü bazı kayıplar geride bırakılacak şeyler olmuyor. Ve film bunu dramatize etmeden, çok sade,sakin ama çok güçlü bir şekilde anlatıyor.

Deniz, soğuk hava, sessiz sokaklar ve taş evler filmin atmosferini daha da ağırlaştırıyor. Sanki kasabanın kendisi bile geçmişin yükünü taşıyor gibi hissettiriyor. Film boyunca ağlamıyoruz belki ama içimizde sürekli ağır bir sessizlik oluşuyor. Özellikle Lee’nin yaşadığı donakalma hissi çok gerçek geliyor. Çünkü bazen insan güçlü olduğu için değil, başka seçeneği olmadığı için yaşamaya devam ediyor.

Casey Affleck performansı da inanılmaz doğal. Hiç abartıya kaçmadan sadece bakışlarıyla bile karakterin içindeki kırılmışlığı hissettiriyor. Bu yüzden filmi izlerken bir oyuncuyu değil, gerçekten yaşayan bir insanı izliyormuş gibi hissediyorsunuz.

Film bittikten sonra bir an “devamı yok mu?” diye düşündüm. Ama sonra aslında filmin özellikle böyle bittiğini fark ettim. Çünkü bazı hikâyelerin net bir sonu olmuyor. Bazı acılar çözülmüyor, sadece insan onlarla yaşamayı öğreniyor.

Film bence şunu düşündürüyor ;
İyileşmek her zaman geçmişi unutmak değildir. Bazen sadece onunla yaşamayı öğrenmektir.