Nammu, tanrıları doğuran ve insanlığı yaratan eski bir Sümer ana tanrıçasıdır. Çok önemli rolüne rağmen hikâyesinin büyük kısmı gizemle örtülüyor. Nammu'nun Babil'deki karşılığı olan Tiama'ya bakarak bilgiye ulaşabilirsiniz. Tiamat edebi kaynaklardan daha iyi bilindiğinden, araştırmacılar iki tanrıçayı yan yana getirerek tanrıça Nammu'yu çevreleyen antik mitolojiyi kısmen çözebilirler.

Nammu (aynı zamanda Namma) bilinen herhangi bir Sümer mitinde ana karakter olarak görünmese de, o bazılarında atıfta bulunulmuştur. Bu antik tanrıça hakkında bildiklerimizin çoğu ona yapılan bu göndermelerden geliyor. Örneğin, "Enki ve Ninmah" efsanesinde Nammu'nun "büyük tanrıları doğuran kadim anne" olduğundan bahsedilir.

"Enki ve Ninma" efsanesi yine Nammu'yu insanlığın yaratıcısı olarak sunar. Efsane, insan türünün yaratılışından önceki tanrıların yaşam tarzının tanımlanmasıyla başlar. Bu süre zarfında tanrıların çalışması gerekiyordu: "Tanrılar Haral'da kanallar kazdılar ve ortaya çıkan tozu topladılar."

Büyük tanrılar izlerken, küçükler zor işi yaptı. Zorlu yaşamlarından memnun olmayan tanrılar, yönetici Sümer tanrısı Enki'yi şikayet etmeye ve suçlamaya başladı. Ancak Enki, "yer altı sularında, içini başka hiçbir tanrının bilmediği bir yerde" derin bir uykuya daldı ve bu nedenle diğer tanrıların hoşnutsuzluğunu bilmiyordu ve diğer tanrıların gözyaşlarını toplayıp oğluna götürdü. . . şöyle dedi: “Gerçekten orada uyuyup uyanmayacak mısın? Tanrılar senin varlığını yok edecek... Oğlum, yatağından kalk! Lütfen bilgeliğinizin becerilerini kullanın ve tanrıları bu zor görevden kurtaracak bir temsilci yaratın.”