İnsan bazen yaşadığı şeylerden çok, olmasını beklediği şeylerden yoruluyor.

Bir mesajın gelmesini beklemek,
anlaşılmayı beklemek,
bir şeylerin düzelmesini beklemek…

Belki de en ağır şeylerden biri, zihnin içinde sürekli “belki”lerle yaşamak.

Ne yazık ki beklenti sadece bir düşünce olarak kalmıyor.

Zamanla büyüyor.
Anlam yükleniyor.
Sessizce hayatın içine yerleşiyor.

Ve fark etmeden, gerçekleşme ihtimali kadar gerçekleşmeme ihtimalini de taşımaya başlıyoruz.

Sanırım insanı yoran şey tam olarak bu. Bazen kimse bize söz vermiyor aslında ama yine de biz içimizde bir ihtimal büyütüyoruz.

Birinin bizi bizim düşündüğümüz kadar düşüneceğini,
bizim verdiğimiz kadar çaba göstereceğini,
bizim hissettiğimiz kadar hissedeceğini düşünüyoruz.

Olmadığında da kırılıyoruz.

Çünkü beklenti, gerçekleşmediğinde sadece hayal kırıklığı yaratmıyor. İnsanın içinde sessiz bir yorgunluk da bırakıyor. Sanırım en büyük yanılgılarımızdan biri de burada başlıyor:

Herkesten kendimiz gibi hissetmesini beklemek.

Biz bir şeyi düşünüyorsak, karşı tarafın da aynı incelikle düşüneceğine inanıyoruz. Söylediklerimiz kadar söylemediklerimizi de anlamalarını bekliyoruz.

Oysa belki de bu, fark etmeden yaptığımız en büyük haksızlıklardan biri.

Çünkü herkesin sevgiyi gösterme şekli, hassasiyeti, düşünme biçimi farklı.

Ama insan içten içe yine de şunu düşünüyor:

“Ben onun için bunu hissedebiliyorsam, neden karşı tarafta aynı şeyi göremiyorum?”

Belki de beklentiyi büyüten şey tam olarak bu.

Kendi içimizde taşıdığımız hassasiyetin, aynı şekilde bize geri dönmesini istemek.

Ve bu sadece insanlar için geçerli değil.

Hayattan da sürekli bir şeyler bekliyoruz.

Doğru zaman gelsin,
her şey netleşsin,
emeklerimizin karşılığını hemen görelim istiyoruz.

Sanki hayat bizim planladığımız hızda ilerlemek zorundaymış gibi.

Bir de insanın kendinden beklentileri var.

Daha başarılı olmak,
daha güçlü olmak,
daha az üzülmek…

Kendimize bile bazen hiç dinlenmeden devam etmek zorundaymışız gibi davranıyoruz.

Bizi yoran şey bu olabilir mi? Sadece yaşadıkları şeyleri değil, gerçekleşmesini bekledikleri şeyleri de taşıyor olmamız.

Ama sanırım zamanla şunu fark ediyor insan:

Beklentisiz yaşamak mümkün değil.

Hepimiz sevilmeyi, anlaşılmayı, değer görmeyi bekliyoruz.

Mesele beklentiye sahip olmak değil, bütün huzurumuzu onun gerçekleşmesine bağlamak.

Bazı insanlar bizim hissettiğimiz kadar hissetmeyebilir.

Ve hayat her zaman içimizde kurduğumuz senaryoya dönüşmeyebilir.

Sanırım bu noktada insanı biraz hafifleten şey, her şeyi kontrol etmeye çalışmayı bırakmak.

Çünkü bazen en büyük yorgunluk, sürekli başka bir ihtimalin gerçekleşmesini beklemek oluyor.