Kızımı doğurduğum gün hayatım değişti ama asıl dönüşüm o andan sonra başladı. Lohusalık, herkesin anlattığı gibi "pembe bir tablo" değildi. Özellikle uykusuzluk… O beni en çok zorlayan şey oldu. Ki ben uyku konusunda dayanıklı biriyimdir. Ama her 2 saatte bir kalkıp emzirmek bambaşka bir sınav. Bedenim zaten yorgundu, zihnim de aynı şekilde. Sezaryen doğum yaptığım için yatmak bile lükstü ilk günlerde. Ayağa kalkmak, yürümek, emzirmek, tekrar oturmak... Tüm bunlar bir annenin gücünü değil, aslında çaresizliğini gösteriyordu bana.

O dönemde en çok annemi anladım. Belki de hayatımda ilk kez bu kadar derin bir şekilde… “Anne olmak” nedir, gerçekten o zaman kavradım. Beni büyütürken neler yaşamış olabileceğini düşündüm sık sık.

Murat da elinden geleni yaptı. İyi bir baba olmaya çalıştı. Ama bazı şeyler sadece anneyle mümkün. Özellikle beslenme konusunda, bebeğin bana olan bağı vazgeçilmezdi. Bu yüzden ne kadar çabalasa da bazı yükleri tek başıma taşımam gerekiyordu.

Yine de her şey bitmiyor bu sıkıntılarda. Her uykusuz gecenin sabahında bebeğimin gözleriyle karşılaşmak, minik ellerini hissetmek, içime yeniden umut dolduruyordu. Bazen gözyaşlarımla, bazen kahkahalarımla yürüdüm bu yolda. Şimdi geriye dönüp baktığımda, “evet, zordu ama geçti” diyebiliyorum.

Bu süreçte şunu öğrendim: Kendine iyi bakmak asla bencillik değil. Bebeğin uyuduğunda gözlerini kapatıp biraz kestirmek, “ben de varım” diyebilmek çok önemliymiş. Hissettiklerini bastırmak yerine paylaşmak, bir dostla konuşmak, bazen sadece yazıya dökmek bile hafifletiyor insanı. Sıcak bir çorba içmek, bir meyve yemek bile moral kaynağı oluyor. En önemlisi de yardım istemekten çekinmemek. Birinin sana sadece bir saatliğine bile olsa destek olması bazen gününü kurtarabiliyor. Ve tüm bunların arasında en çok da kendime nazik olmayı öğrendim. Bedenim bir mucize yarattı. Aynaya her baktığımda bunu kendime hatırlatmaya çalıştım.

Ama bu her zaman kolay olmadı. Kendime bunu hatırlatırken bile çoğu zaman gözyaşlarıma engel olamadım. Kendimi yetersiz, bitkin, hatta bazen suçlu hissettiğim anlar oldu. Bazen sadece güçlü durmak için kendimi zorladığım ama aslında içten içe çözüldüğüm günler yaşadım. Bu duyguların da çok normal olduğunu zamanla anladım. Zorlanmak, kendini kaybolmuş hissetmek lohusalığın bir parçasıymış. Önemli olan bu hislerin geçici olduğunu bilmek ve kendine biraz daha sevgiyle yaklaşabilmekmiş.

Ve sana sesleniyorum sevgili lohusa anne: Yalnız değilsin. Bu dönem geçecek. Gücünü küçümseme. Kendine nazik ol. Çünkü sen hem bir annesin, hem de hâlâ kendinsin.