Bir süredir fark ettiğim bir şey var ki bu da insan en çok yorulunca kendini daha net duymaya başlıyormuş.
Çünkü sürekli bir şeylere yetişmeye çalışırken aslında ne hissettiğini de çok anlayamıyorsun. Gün içinde yetişilecek işler, mesajlar, sorumluluklar, beklentiler derken beynin zaten kendi sesini bastıracak kadar dolu oluyor. Sonra bir gün geliyor ve hem fiziksel hem mental olarak pilin bitiyor. İşte tam o noktada bazı şeyler istemeden netleşmeye başlıyor. Bir bitiş gibi gözüken durum senin başlangıcın oluyor
Ben eskiden yorgunluğu sadece uykusuzluk sanıyordum. Meğer insan bazen düşünmekten, herkesi anlamaya çalışmaktan, kendini kanıtlamaktan ya da sürekli güçlü görünmeye çalışmaktan da yoruluyormuş. Hatta  ben uzun süredir fark etmeden çevremdeki insanların ses tonlarını, mimiklerini ve enerjilerini gereğinden fazla analiz ediyormuşum. Psikolojide buna “hypervigilance” yani aşırı tetikte olma hâli deniyormuş. Yani beyin uzun süre stres ya da baskı altında kaldığında, sinir sistemi kendini korumak için çevredeki en küçük değişiklikleri bile okumaya çalışıyormuş. (Böyle yazınca da pek depresif oldu ama siz anladınız beni bence.)
Bu yüzden bazen biri kısa cevap verdiğinde “acaba bana mı kırıldı?”, ortamın enerjisi değiştiğinde “yanlış bir şey mi yaptım?” diye düşünürken buluyorum kendimi. Ve bir noktadan sonra insan sadece kendi zihnini değil, çevresindeki herkesin ruh hâlini de taşımaya başlıyor. Bu da tahmin ettiğimden çok daha yorucuymuş.
Son bir yılda sanırım en çok bunu öğrendim: her şeye aynı enerjiyi veremiyorum. Ve dürüst olmak gerekirse vermemeliyim de. Çünkü insan enerjisini yanlış yerlere harcadığında, kendisine hiçbir şey kalmıyor.
Bazı insanlara kendimi anlatmaya çalışmaktan, bazı olayları kafamda gereğinden fazla büyütmekten, her şeyi aynı anda çözmeye çalışmaktan gerçekten yoruldum. Ve sanırım ilk defa bu yorgunluğu bastırmak yerine dinlemeye başladım.
Çünkü insan biraz durunca şunu fark ediyor:
Aslında her şey aynı anda bu kadar da önemli değilmiş.