Davulun sesi uzaktan hoş gelirmiş.
Sizinle birlikte bu vlog yolculuğunda tutturduk bir “amaaaaan” diye; ne teorisi kaldı ne de anlatmadığım bir anı. Ama gerçek şu ki, vize haftasıyla birlikte fark ettim: bazı şeyleri teoride bilmek, uygulamada yapmak kadar kolay değilmiş. Yirmili yaşlarında bir sürü genç, bir odada önlerine gelecek olan zımbalı kâğıttan korkuyor ve inanın bana, zaten hali hazırda yeni yetişkin olmak yeterince stresli değilmiş gibi bir de bunun üzerine “sizi altı haftalık sayısız konudan sadece üç beş soru sorarak daha ne kadar tat kaçırabiliriz” adlı çalışmalar yapılıyor.
Durum böyleyken o iç huzur sizlere ömür tabii. Çünkü “amaaaaan” diyemediğin gibi, let them teorisi oluyor sana “let me tell you something”. Hal böyle olunca benim de iç huzur için yazmam gereken blog beni beklerken başka bir çözüm bulmak dışında pek bir şansım yoktu. Madem bazı şart ve durumlarda gerçekten “amaaaaan” olmuyor, o zaman ben de o dönemlerde ufak şeyleri daha çok kutlayarak günü çekilebilir hâle getirdim.
Ben neredeyse son bir yıldır ailemden ayrı yaşıyorum, yani en azından yaşamaya çalışıyorum. Bu da bana “sen de pek yetişkin değilmişsin” deneyimini yaşattı. Çünkü mesela en basitinden, yirmili yaşlarımızda hangimizin kendine özel kasabı ya da düzenli olarak aldığı o ''doğal'' tereyağı var? Şahsen benim yok. Ve buna benzer çok temel şeyleri fark etmediğimiz için kutlayamıyoruz. Tamam kabul ediyorum, kendi kendine besin almak çok da kutlanacak bir şey değil ama inanın bana su ve tüp söylemek baya bir kutlamayı ve tebriği hak ediyor. Zaten hali hazırda hafta yoğunluğu, sınav baskısı derken iç huzur… who?
Ama ilginç bir şekilde, psikoloji alanında yapılan araştırmalar küçük başarıların fark edilip kutlanmasının insanın genel iyilik hâli üzerinde ciddi bir etkisi olduğunu gösteriyor. Özellikle pozitif psikoloji çalışmalarına göre, küçük kazanımları fark etmek beyinde dopamin salgılanmasını artırıyor ve bu da motivasyonu, dayanıklılığı ve stresle başa çıkma becerisini güçlendiriyor. Yani aslında büyük mutluluk anlarını beklemek yerine küçük şeyleri fark etmek, uzun vadede daha sürdürülebilir bir iç huzur sağlıyor.
Belki de bazı dönemlerde “amaaaaan” diyemiyorsak, çözüm tamamen bırakmak değil; küçük şeyleri fark ederek kendimize alan açmak. Çünkü bazen iç huzur, büyük kararlarla değil… su ve tüp siparişi verip kendini tebrik ettiğin anlarda geliyor.