Merhaba değerli okurlar, nasılsınız? Umarım iyisinizdir. Bugün çoğumuzun içten içe hissettiği ama pek dile getirmek istemediği bir konudan bahsetmek istiyorum: Yalnız kalmaktan neden bu kadar korkuyoruz?
Bir dakika düşünelim. Evinizde tek başınıza sessiz bir akşam geçirme fikri sizi nasıl hissettiriyor? Birçoğumuz için bu soru bile başlı başına rahatsız edici. Çünkü o sessizlikte kendimizle baş başa kalmak zorunda kalıyoruz. Ve bu, göründüğü kadar kolay değil.
Sürekli bir şeylerle meşgul oluyoruz. Müzik açıyoruz, telefona bakıyoruz, birileriyle yazışıyoruz. Aslında bunların bir kısmı masum alışkanlıklar. Ama bazen kendimize dürüst olmamız gerekiyor: Bu meşguliyet gerçekten keyif için mi, yoksa içimizdeki o sessizlikten kaçmak için mi?
Yalnızlıktan kaçmak aslında kendimizden kaçmak demek. Kendi düşüncelerimizle, duygularımızla ve bazen de cevap vermek istemediğimiz sorularla yüzleşmemek için sürekli dışarıya yöneliyoruz. Oysa o sessizlikte bize çok şey söyleyecek bir iç ses var.
Kendisiyle rahatça yalnız kalabilen insanların aslında çok daha sağlam bir iç dünyaya sahip olduğunu düşünüyorum. Çünkü onlar kendilerini tanıyorlar, kendi varlıklarıyla barışıklar. Bu da küçük ama derin bir özgürlük.
Bugün kendimize küçük bir iyilik yapalım: Telefonsuz, müziksiz, sadece sen ve sessizlik. Başta garip gelebilir, hatta rahatsız edici. Ama zamanla o sessizliğin aslında ne kadar besleyici olduğunu fark edeceksiniz.
Umarım sizler için faydalı bir yazı olmuştur. Bir sonraki yazıda görüşmek üzere, kendinize iyi bakın! :)