Telefonumu bazen sadece birkaç dakikalığına elimden bırakıyorum ama sonra fark ediyorum ki oda fazla sessiz geliyor. Elim hemen tekrar ekrana gidiyor. Çünkü artık can sıkıntısına bile alışık değiliz. Sürekli bir şey izliyor, kaydırıyor, bakıyoruz. Sessiz kalmak garip hissettiriyor. Son zamanlarda herkes “digital detox” yapmaktan bahsediyor. Telefonu kapatmak, sosyal medyaya ara vermek, ekrandan uzaklaşmak… Kulağa huzurlu geliyor ama gerçekten işe yarıyor mu bilmiyorum. Çünkü bazen problem telefon değil gibi hissediyorum. Problem, gerçek hayattan kaçmak için sürekli ekrana sığınmamız olabilir.

Ama yine de bazı anlar var… Mesela gün batımını telefonsuz izlemek, arkadaşınla konuşurken bildirim sesi duymamak ya da gece uyumadan önce sadece düşüncelerini dinlemek. İnsan o anlarda biraz kendine dönüyor. Dünya daha yavaş hissettiriyor. Belki digital detox hayatı tamamen değiştirmiyor ama zihnimize küçük bir nefes alanı açıyor. Ve bazen iyi hissetmek için ihtiyacımız olan şey büyük değişiklikler değil, sadece birkaç dakikalık sessizlik oluyor.