Hamlet, Shakespeare’in en bilinen trajedilerinden biridir ve yalnızca bir intikam hikâyesi değil, aynı zamanda insan zihninin parçalanışını da anlatır. Danimarka Prensi Hamlet, babasının ani ölümünün ardından büyük bir şüphe, öfke ve yas sürecinin içine sürüklenir. Amacı babasının intikamını almaktır; ancak bu süreçte kendi zihni de giderek dağılır. Gerçek ile kuruntu arasındaki sınır zamanla bulanıklaşır.
Bu karmaşanın içinde Ophelia yer alır. Ophelia, sarayda yaşayan genç bir soyludur ve Hamlet’e karşı duygusal bir bağ hisseder. Ancak bu ilişki hiçbir zaman net ve güvenli bir zeminde ilerlemez. Hamlet bir dönem ona sevgi gösterir gibi görünse de, özellikle babasının ölümünün ardından tamamen içine kapanır ve Ophelia’yı hem duygusal hem de fiziksel olarak iter. Ophelia ise kendi duyguları, babası Polonius’un baskısı ve saray düzeninin katı kuralları arasında sıkışır; giderek kendi kararlarını veremeyen bir noktaya sürüklenir.
Hamlet, babasının ölümünün ardından içine kapanır; şüphe ve intikam duygusuyla hareket eder. Bu içsel karmaşa, Ophelia ile olan ilişkisini de doğrudan etkiler. Bir dönem ona sevgi gösterirken daha sonra onu reddeder ve sert bir şekilde uzaklaşır. Özellikle “To be or not to be” monologunun geçtiği ve Can Yücel’in “Bir ihtimal daha var, o da ölmek mi dersin” şeklinde Türkçeleştirdiği bu dizelerde görülen ruh halinde, Hamlet’in zihinsel çöküşü daha da belirginleşir. Bu durum, Ophelia ile olan bağını tamamen kırılgan ve sürdürülemez hâle getirir.
Zamanla Ophelia’nın iç dünyası çöker. Bastırılan duygular, söylenemeyen sözler ve yaşanamayan bir aşk onun zihinsel dengesini bozar. Bu kırılma, onun ölümüne giden sürecin en önemli parçalarından biridir. Ophelia’nın ölümü çoğu yorumda bir “kaza”dan çok bir “teslimiyet” olarak okunur; sanki artık taşıyamadığı duygularla birlikte suya kendini bırakır.
İşte tam da bu sebeple, John Everett Millais’in hepimizin bildiği Ophelia tablosuna baktığımda ilk başta tam olarak adlandıramadığım bir rahatsızlık hissi oluşuyordu içimde. Bir şeyler olması gerektiği gibi hissettirmiyordu. Ardından Friedrich Heyser’in yorumunu gördüğümde bu hissi daha net anlamlandırabildim. Millais’in eserinde Ophelia’nın gözleri açıktır ve bedeni suya neredeyse durdurulmuş bir an gibi bırakılmıştır. Ölüm burada estetikleştirilmiş, zamanın içinde askıda kalmış bir sahneye dönüşmüştür. Bu tablo, benim için içinde söylenmemiş sözlerin; kırgınlık, öfke ve yarım kalmış bir hikâyenin görsel karşılığıdır.
Heyser’in yorumunda ise Ophelia çok daha farklı bir ruh hâlindedir. Burada ölüm anı ya da öncesinden ziyade, daha çok içsel bir kabulleniş hissi vardır. Figür daha sakin, daha bütünleşmiş ve yaşadığı kırılmayı geride bırakmış gibidir. İlk tabloda “içinde kalmış bir çığlık” hissi varken, bu yorumda “haykırılamamış olsa da tamamlanmış bir acı” duygusu öne çıkar. Kabulleniş, affediş ve huzura erme daha baskındır. Bunu gördüğümde “tamam, oldum” hissi oluştu; benim için “gerçek” Ophelia buydu.
