Sanırım büyürken insanın başına gelen en garip şeylerden biri, zamanında dünyanın sonu gibi hissettiren olayların bir süre sonra zihninde “bu muydu yani?” noktasına dönüşmesi.
Mesela birkaç ay önce sabahlara kadar kafamda büyüttüğüm bir olayın detaylarını şu an hatırlamıyorum bile. Ama o an sorsanız, hayatımın akışını değiştirecek kadar büyük geliyordu. Zaten sanırım benim en büyük problemlerimden biri de buydu: her şeyi olduğundan biraz daha büyük yaşamak.
Bir mesajı, bir bakışı, bir sınavı, bir yorumu… Her şeyi sanki hayatımın genel kaderini belirliyormuş gibi düşünüyordum. Çünkü uzun süre boyunca her şeyin çok önemli olduğuna inandım. Başarı çok önemliydi, insanların benim hakkımda ne düşündüğü çok önemliydi, hata yapmamak çok önemliydi. Hatta bazen o kadar önemliydi ki iç huzurun kırıntısını bile bırakmıyordu.
Sonra hayat biraz hızlandı. Ayrı eve çıktım, yetişemediğim günler oldu, başarısız hissettiğim anlar oldu, bazı insanları kaybettim, bazılarını hayatımda tutmayı seçtim. Ve bütün bunların arasında fark ettiğim bir şey oldu: insan yoruldukça bazı şeylerin gerçek değerini daha net görmeye başlıyor.
Çünkü gerçekten önemli olan şeyler zaten bağırmıyor. Sessiz oluyorlar. Sana iyi gelen insanlar gibi. Gece rahat uyuyabilmek gibi. Kendini sürekli kanıtlamak zorunda hissetmemek gibi.
Ve galiba bu yüzden artık bazı şeylere eskisi kadar büyük anlamlar yüklemiyorum. Çünkü her olayın hayatımı değiştirecek kadar önemli olmadığını öğrendim. Bazı şeyler sadece yaşanıyor ve geçiyor.
Belki büyümek denilen şey de biraz buymuş.
Her şeyi büyütmeyi bırakıp, neyin gerçekten önemli olduğunu yavaş yavaş ayıklayabilmek.