Bir sabah uyandığımızda, Arven sessizce kendi ellerine bakıyordu. Küçük yumuk ellerini havada tutuyor, parmaklarını açıp kapatmaya çalışıyordu. O an anladım: Arven ellerini fark etmişti. Yanımda Murat’la birlikte onu izliyorduk. Göz göze geldiğimizde hiçbir şey söylemeden birbirimize gülümsedik. Çünkü ikimiz de aynı duygunun içindeydik: Hayranlık, şaşkınlık ve biraz da hüzün.

İnanılmaz bir şeydi bu. O küçücük bedenin içinde bir bilinç, bir keşif, bir tanıma anı yaşanıyordu. Sanki ona ait olduğunu ilk kez anladığı iki minik kanıt gibiydi o eller. “Bu benim” diyordu belki içinden. Ve biz, anne babası olarak bu mucizeye tanıklık ediyorduk.

O gün başka hiçbir şey yapmadık. Sadece onu izledik. Ellerine bakışındaki şaşkınlık, parmaklarını oynatırken duyduğu heyecan, bazen kafasına çarpan minik yumruklara bile şaşırışı… Her biri bizim için zamanın durduğu anlardı. Dış dünya susmuştu, sadece Arven ve elleri vardı. Ve bir de onu izleyen, içi sevgiyle taşan biz.

Bazen düşünüyorum, biz büyüdükçe ellerimiz sıradanlaşıyor. O küçücük ellerin yaptığı büyük keşif, bize neyi unuttuğumuzu hatırlatıyor aslında. Eller… dokunan, sarılan, yardım eden, çalışan… Ama bir zamanlar sadece varlığı bile keşfedilmeyi bekleyen bir mucizeydi. Arven’in ellerine baktığı o an, sanki tüm dünya yavaşlamıştı. Hayatın kendisini ilk kez hissetmek gibiydi. Belki biz de biraz durabilsek, hızla akıp giden anların içinde gerçekten bakabilsek; Arven’in ellerine baktığı gibi bakabilsek hayata… Her şey çok daha büyülü olurdu belki.

Kimi zaman Arven’in elleri, günlerdir süren uykusuzluğun, yorgunluğun arasında bana sabır veriyor. Küçücük bir parmağı avucuma dolandığında tüm o karmaşa bir anlığına duruluyor. Eller sadece tutunmak için değilmiş meğer, bazen annenin kalbine uzanan köprüymüş. Bu yüzden şimdi, her ellerini açtığında, bana uzandığında, onun sadece büyüdüğünü değil; hayatı tanımaya başladığını da görüyorum.

Artık onun minik ellerini tuttuğumda başka hissediyorum. Sadece ona destek olmuyorum; onun kendini tanımasına da eşlik ediyorum. Annelik böyle bir şey: Bebeğin kendi bedenini fark ettiği an, senin de onunla birlikte dünyayı yeniden tanıdığın an oluyor.