Merhaba Dostlar Meclisi! Geçen yıl tam 10 ülke gezme fırsatı bulduğum o rüya gibi Erasmus döneminin özlemini hala buram buram yaşayarak sözlerime başlamak istiyorum. Hatırlarsanız geçen hafta Stockholm’ün o dondurucu soğuğundan ve porselen gibi pürüzsüz ciltli insanlarından bahsetmiştik. Bugün ise rotamızı Orta Avrupa’nın en masalsı, en gotik şehrine; Prag’a çeviriyoruz.
Prag gerçekten devasa bir açık hava müzesi gibi… O taş sokakları ve gökyüzüne uzanan sivri uçlu kuleleri gördüğünüz an, kendinizi bir Orta Çağ filminin setinde ya da fantastik bir romanın tam ortasında hissediyorsunuz. Şehir o kadar iyi korunmuş ki, gezerken öğrendiğim bir bilgi beni çok etkilemişti: 2. Dünya Savaşı’nda Avrupa’daki çoğu şehir yerle bir olurken, Hitler Prag’ın güzelliğine kıyamamış ve buranın bombalanmasına izin vermemiş. Bu yüzden o yüzlerce yıllık devasa yapılar, hiç bozulmadan günümüze kadar ulaşabilmiş. Bunu duyunca o binalara bakış açım tamamen değişti; her bir taşında tarihin dokusunu hissetmek bambaşka bir duyguydu.
Şehrin ortasından nazlı nazlı akan Vltava Nehri ve üzerinde o meşhur Charles Köprüsü var. Köprünün üzeri boydan boya görkemli heykellerle dolu; bir yanda sokak müzisyenleri çalıyor, diğer yanda şehrin o mistik atmosferi sizi içine çekiyor. Orada "John of Nepomuk" adında bir heykel var. İnanışa göre altındaki plakaya dokunursanız Prag’a tekrar geleceğinize inanılıyor. Tabii biz de boş durur muyuz? O turist kalabalığının arasından sıyrılıp, "Prag bizi tekrar çağırsın" diyerek o heykeli iyice parlattık! Bir de rengarenk grafitilerle dolu John Lennon Duvarı’nı ziyaret ettik. Her gelenin bıraktığı barış mesajlarını okumak, o kolektif umuda ortak olmak gerçekten özel bir andı.
Gelelim başımıza gelen o ufak ama komik olaya… Eski Şehir Meydanı’nda dünyanın çalışan en eski Astronomik Saat’i bulunuyor. Herkes bize "Her saat başı inanılmaz bir şovu var, sakın kaçırmayın!" dedi. Biz de arkadaşlarla gaza geldik, o keskin soğukta meydanda dikildik. Binlerce turist kafamızı yukarı kaldırmış, nefesimizi tutmuş o devasa gösteriyi bekliyoruz. Saat tam başı olduğunda ne mi oldu? Küçücük iki pencere açıldı, içinden minik tahta oyuncaklar dönerek geçti, sonra bir horoz öttü ve pencereler kapandı. Bitti! Arkadaşlarımızla birbirimize bakakaldık; "Yani o kadar heyecanla beklediğimiz şey sadece bu muydu?" diye... Prag’ın kalbinde tam bir "beklenti vs. gerçeklik" komedisi yaşadık ama bu bile Prag anılarımızın en tatlı kısımlarından biri oldu.
Yemek konusuna gelirsek; Prag’ın sokak lezzetleri tek kelimeyle harikaydı. Burada, Budapeşte’dekine çok benzeyen "Trdelnik" adında bir tatlı var. Adım başı her köşede pişiyor ve o nefis tarçın kokusu bütün sokakları sarıyor. Silindir şeklindeki hamur kömür ateşinde pişiyor, içini ise isteğe göre dondurma veya çikolatayla dolduruyorlar. O dondurucu soğukta sokakta yürürken sıcak hamurun arasındaki dondurmayı yemek inanılmaz keyifliydi. Bir de meşhur Gulaşları var; ama bunu içi oyulmuş devasa bir köy ekmeğinin içinde, çorba kıvamında servis ediyorlar. Hem o sıcacık etli yemeği yiyorsunuz hem de yemeğin lezzetiyle yumuşamış o ekmeği… Öğrenci bütçesiyle hem doymak hem de ısınmak için mükemmel bir keşifti.
Kısacası Prag; o gotik ruhu, lezzetli sokak tatlıları ve saat kulesindeki o minik hayal kırıklığıyla benim Erasmus dönemimde en çok etkilendiğim şehirlerden biri oldu.
Okuduğunuz için teşekkürler Dostlar Meclisi! Bugünlük benden bu kadar, haftaya başka bir ülkede, başka bir hikayede görüşmek üzere! :)
