Gün içinde bazen her şey üst üste gelmiş gibi hissediyorum. Düşüncelerim dağınık oluyor, odaklanmak zorlaşıyor ve biraz durmaya ihtiyaç duyduğumu fark ediyorum. Böyle anlarda kendime küçük bir alan açmaya çalışıyorum.

Bu anlarda başvurduğum şeylerden biri de Kumbhaka Pranayama.

Aslında bu nefes tekniğiyle yoga yaptığım bir dönemde tanıştım. Yaklaşık iki ay boyunca düzenli olarak denedim. İlk başta biraz garip gelse de zamanla alıştım ve gerçekten etkisini hissetmeye başladım.

En çok fark ettiğim şey, zihnimin daha açık olmasıydı. Gün içinde daha az yorulduğumu ve odaklanmamın biraz daha kolaylaştığını hissettim. Belki tamamen psikolojik, belki gerçekten nefesle ilgili ama o kısa durup sadece nefesime odaklandığım anlar bana iyi geliyordu.

Kumbhaka aslında çok basit bir mantığa dayanıyor: nefesi alıp bir süre tutmak ve sonra vermek. Bu nefes tutma kısmı “kumbhaka” olarak geçiyor. Yoga içinde bunun farklı türleri var ama en yaygın olanlardan biri, nefesi aldıktan sonra kısa bir süre tutmak.

Ben genelde çok teknik detaylara girmeden, kendimi zorlamadan yapıyorum. Mesela derin bir nefes alıp birkaç saniye tutup yavaşça veriyorum. Bazen sadece 2-3 dakika bile yeterli oluyor.

Öğrendiğim kadarıyla bu teknikte nefesi zorla tutmamak çok önemli. Zaten amaç kendini zorlamak değil, tam tersine biraz yavaşlamak ve bedenle bağlantı kurmak. O yüzden ben de hep rahat olduğum kadar yapıyorum.

Bir de yoga yaparken öğrendiğim küçük bir detay vardı: nefesi tutarken çeneyi hafifçe göğse yaklaştırmak (buna Jalandhara bandha deniyor). Bunu her zaman yapmıyorum ama yaptığımda daha odaklı hissettiğimi söyleyebilirim.

Şu an eskisi kadar düzenli yapmasam da, özellikle çok bunaldığım veya streslendiğim anlarda tekrar dönüyorum. O birkaç dakikalık duraksama, sanki günün akışını kısa süreliğine yavaşlatıyor gibi.

Benim için bu, gün içinde kendime ayırdığım küçük bir mola. Çok büyük bir şey değil ama iyi hissettiriyor.