Son yıllarda sosyal medyanın güzellik algımıza ve sosyal hayatımıza ne kadar etki ettiğini fark ediyorum. Gün içinde zamanımın önemli bir kısmını sosyal medyada geçiriyorum. Zamanla izlediğim ve gördüğüm her video ve fotoğrafın hem sosyal hem de kişisel hayatımızı ne kadar etkilediğini daha net görmeye başladım. Özellikle güzellik algımın bu süreçte yavaş yavaş değiştiğini fark etmek biraz rahatsız edici. Eskiden güzel dediğim şeyler daha doğal ve çeşitliydi, ama şimdi sanki belli bir kalıba sıkışmış gibi.

Sosyal medyada gördüğüm kusursuz ciltler, orantılı yüzler ve “mükemmel” bedenler bir süre sonra bana gerçekmiş gibi gelmeye başladı. Oysa çoğunun filtreler, ışık oyunları ve küçük dokunuşlarla oluşturulduğunu biliyorum. Yine de kendimi zaman zaman aynaya baktığımda eksik ararken yakalıyorum. Bu durum özgüvenimi doğrudan etkiliyor. Kendimi olduğum gibi kabul etmek yerine, farkında olmadan kıyaslamaya başlıyorum.

Sosyal yaşantımda da bunun etkisini hissediyorum. Bazen dışarı çıkarken kendimi “Nasıl görünüyorum?” diye daha fazla düşünürken buluyorum. Hatta bazı anların tadını çıkarmak yerine, o anın fotoğrafının nasıl görüneceğini düşünmek bile mümkün. Bu da yaşadığım anla arama görünmez bir mesafe koyuyor.

Bir yandan da sosyal medyanın bana tamamen kötü hissettirdiğini söyleyemem. Çünkü son zamanlarda daha gerçek ve daha samimi içeriklerle de karşılaşıyorum. Filtre kullanmadan paylaşım yapan, cilt sorunlarını saklamayan ya da bedenini olduğu gibi kabul eden insanları görmek bana iyi geliyor. Bu tarz içerikler, yalnız olmadığımı ve benim gibi hisseden insanların da olduğunu gösteriyor. Herkesin kusurlarıyla var olduğunu görmek, kendi kusurlarıma daha yumuşak bakabilmemi sağlıyor.

Kendi adıma artık sosyal medyayla olan ilişkimi sorgulamaya başladım. Ne kadar süre geçirdiğime, kimleri takip ettiğime ve bana nasıl hissettirdiğine dikkat etmeye çalışıyorum. Beni kötü hissettiren içeriklerden uzaklaşmanın bir zayıflık değil, aksine kendime verdiğim bir değer olduğunu fark ettim. Çünkü sürekli olarak ulaşamayacağım standartlara maruz kalmak, zamanla insanın özgüvenini zedeliyor.

Şu an kendime daha sık şunu söylüyorum: Gördüğüm her şey gerçek olmak zorunda değil. Ve ben, olduğum hâlimle de yeterliyim. Sosyal medyayla arama küçük bir mesafe koydukça hem özgüvenimin hem de hayatın içindeki anların daha gerçek olduğunu hissediyorum.