Merhaba dostlar meclisi!

Geçen sene tam 10 ülkeyi gezme fırsatı bulduğum Erasmus dönemimin özlemini hâlâ buram buram yaşadığımı itiraf ederek başlamak isterim. Bu özlemi dizginlemek ve anılarımı taze tutmak için "Erasmus Günlüklerim" serisine başlıyoruz. Gidip gördüğüm ülkelerin yaşam tarzlarını, ilginç detaylarını ve popüler noktalarını elimden geldiğince size aktaracağım. Küçük bir not: Blog görsellerim her zaman o ülkeye adım attığımda çektiğim ilk fotoğraf olacak. Hazırsanız, başlıyoruz!

Bugün açılışı dört ay boyunca bana yuva olan, ikinci vatanım Polonya ile yapıyoruz.

Yaşamımı başkent Varşova'da değil, ona bağlı küçük bir kasaba olan Radom'da sürdürdüm. Dürüst olmak gerekirse Radom görsel olarak ülkemizdeki sıradan bir köyden farksızdı. Fakat Avrupa'da gördüğüm ilk yer olduğu için bende bıraktığı his bambaşkaydı.

Özellikle o meşhur "yaya yolu" meselesini ilk defa burada iliklerime kadar hissettim. Yaya geçidine daha 25-30 adım varken bile karşıdan gelen araçların durup saniyelerce beni beklemesi, bana gerçekten insan olduğumu hissettiren ilk anlardandı. Radom'u ne kadar küçük ve sıradan diye adlandırsam da, hayatımda gördüğüm en temiz yerdi. Etrafta tek bir çöp bile yoktu. Kuş cıvıltılarının hakim olduğu bu kasabada, dört ay boyunca bir kez bile korna sesi duymadım. Okuluma sadece üç-dört sokak uzaklıktaki yurdumda kalırken başlarda bu sessizlikten dolayı zorlanacağımı düşünmüştüm ama hayatımın en güzel dönemini ve en sağlam arkadaşlıklarını burada edindim. Radom'da bulduğum o eşsiz huzuru başka hiçbir yerde bulamadım.

Sessizlik ve huzur harika ama işin bir de akşam 7'den sonrası var. Saat 19.00 oldu mu sokaklarda in cin top oynamaya başlıyor. O anlattığım huzurlu sessizlik, yerini bazen ürpertici bir ıssızlığa bırakabiliyordu. Büyük şehirlerde dahi o saatten sonra açık bir yer bulmak çok zor. Özellikle açsanız, tam bir hayatta kalma mücadelesi başlıyor. O noktada tek kurtarıcımız köşe başlarındaki Zabka adlı yeşil bakkallar oluyordu. Oradan aldığımız hazır pizzaları yurttaki mikrodalgada ısıtıp yemek o dönemin en büyük ritüellerindendi.

Hazır yemekten laf açılmışken, Radom'da her yer kapalıyken bile kalabalığını koruyan ve yazarken bile beni duygulandıran favori mekanımı anmadan geçemeyeceğim: Zoom Döner. Hayatımda yediğim en güzel dönerdi diyebilirim; umarım bir gün yolum tekrar o dükkana düşer.

Polonya'nın yerel lezzetlerine gelirsek, başrolde kesinlikle Pierogi var. Kısaca anlatmak gerekirse, bizim mantının avuç içi büyüklüğünde olanı. Hamurun içinde kıymalı ve patatesli versiyonlarının yanı sıra inanamayacaksınız ama tatlı çeşitleri bile var. İçine çilek koyup üstüne krema döküyorlar. Başta "tatlı mantı mı olur?" diye önyargıyla yaklaşsam da, öğrenci bütçesiyle ve o yoklukta insan her yeniliğe açık oluyor. Yalan yok, tadı da gerçekten harikaydı.

Biraz da Varşova'dan bahsedelim. Radom ne kadar sessiz ve sakinse, Varşova da tam zıttı. Tıpkı İstanbul, Ankara veya İzmir'in en yoğun, en boğucu merkezleri gibi; koca koca cam binalar, hızlı bir tüketim akışı, sürekli koşturan plaza insanları ve sayısız AVM...

Örneğin, dışarıdan uzay mekiğini andıran fütüristik mimarisiyle dikkat çeken Zlote Tarasy diye devasa bir AVM var. Dışarıdan çok ilginç dursa da içine girdiğinizde standart bir AVM deneyimi sunuyor, pek bir esprisi yok. İnsanların sürekli bir yerlere koşturduğu bu kurumsal telaşın içinde, Radom'daki o yayalara olan sonsuz saygıyı Varşova merkezinde pek beklemeyin. Tabii ki yine de oldukça saygılılar ama o büyük şehrin soğuk ve aceleci ritmi buraya da tam anlamıyla yansımış.

Şehrin tam kalbinde ise tüm bu modernliğe ve cam binalara meydan okuyan, devasa ve kasvetli Kültür ve Bilim Sarayıyükseliyor. Sovyet döneminden kalma bu yapı, şehrin geri kalan modern dokusunun ortasında çok eski ve ağır duruyor. Özetle Varşova başkent olmasına rağmen bana o beklediğim klasik "Avrupa" hissini tam anlamıyla veremedi; gözüme fazlasıyla gri ve sıradan geldi.

Neyse dostlar meclisi, ilk yazımı burada noktalıyorum ki sizi daha fazla sıkmayayım. Sonuçta her hafta buradayız, anlatacak daha çook şeyim var! Haftaya asıl bahsettiğim, insanın içini kıpır kıpır eden ve "İşte burası tam bir gençlik şehri!" dedirten Krakow ve Wroclaw'ın yanı sıra, soğuğuna rağmen binalarının estetiğine aşık olduğum Gdansk'ı konuşacağız.

İkinci partta görüşmek üzere!